Zoals de meesten van jullie wel weten is deze reis het
vervolg van het Rondje Atlantic wat wij in 2005/2006 hebben gevaren.
Toen een reis van 1 jaar samen met onze jongens van 7 jaar.
Na een periode van ongeveer 10 jaar voorbereiding en
verschillende aanpassingen aan de boot, zoals betere watervoorziening, stroomvoorziening
en weerberichten, bootverlenging voor meer bergruimte, veiligheid en beter
vaargedrag, is het nu tijd voor een nieuwe uitdaging.
Een leven met meer vrijheden, meer tijd voor elkaar en vooral
veel mooie nieuwe plaatsen bezoeken.
Voor ons allebei was de stap heel groot om onze banen op te
zeggen. De vastigheid die je laat vallen en natuurlijk het salaris. Wat voor
iedereen natuurlijk een ontzettend belangrijk punt is. Voor Ad begon ook het
wekenlang weg zijn van huis parten te spelen.
Omdat verschillende mensen ons vragen of we een blog bij gaan
houden, lijkt het ons toch leuk om dat te gaan doen.
Op 10 mei 2018 vertrokken we uit de haven van Dordrecht.
Na een gezellige borrel nemen we afscheid van de
havenmeester en zijn vrouw, Irene en Jan, en gaan richting de Volkeraksluis.
Het is maar een stukje van 1,5 uur maar het voelt toch als een grote stap naar
een ander leven.
Onze buren uit de haven, Chris en Marleen, varen nog een
paar dagen op hun eigen boot met ons mee.
De volgende dag gaan we via de Volkeraksluis, Krammersluis
naar de Oosterschelde. Deze sluizen moeten wij ivm onze masthoogte via de
beroepssluizen varen. Het nadeel hiervan is dat we vaak lange tijden moeten
wachten.
Eenmaal op de Oosterschelde gaan de zeilen op, zon staat
hoog aan de hemel dus wat willen we nog meer. Op naar de sluis van het Veerse
meer, (een uurtje of vier varen via het Brabants Vaarwater en dan voorbij Goes
richting de sluis van Katseveer). Net een paar meter voor het invaren van de
sluis loopt alles net even iets anders dan gepland.
Ad staat aan het stuur en zegt iets tegen mij, ik sta
schijnbaar helemaal voorover en te schudden. Hij had al snel in de gaten dat dit
niet goed was. Al snel kwam ik weer bij maar we moesten de sluis nog door. Ad
was ontzettend geschrokken en dacht dat ik een beroerte kreeg. Normaal staat Ad
in de sluis aan het stuur en leg ik de lijnen vast. Dat was nu even anders. Ad
schakelt in zijn gedachte op de automatische piloot en ikzelf bleef op de bank
zitten omdat we het toch niet vertrouwden.
Het hele voorval had een hele grote indruk op Ad gemaakt en hij
was zo geschrokken dat hij na de sluis even moest bijkomen.
Ikzelf had er niet heel veel van meegekregen en ging gewoon
verder daar waar ik gebleven was.
Onze vrienden lagen ons al op te wachten. Tijdens het vertellen
van het verhaal viel ik wederom weg en hebben we 112 gebeld en een ziekenauto
arriveerde snel. We lagen aan een steigertje midden op het water en moesten nog
naar de kant zien te komen.
Met de boot van onze vrienden snel naar de kant. In de
ziekenauto ben ik helemaal onderzocht en was er geen enkele aanleiding om mij
mee te nemen naar het ziekenhuis. Ik voelde me ook gewoon normaal. Vooral
rusten was het advies. Nou dat is nu net de bedoeling om de komende tijd te
gaan doen. Maar het is toch een onrustige gedachte dat je niet precies weet wat
er is gebeurd en dat je op het punt staat een grote reis te gaan maken.
Misschien dan toch de spanning geweest.
We besluiten om enkele dagen nog door te gaan brengen op het
Veerse meer in Zeeland. Even bijkomen van alle drukte van de afgelopen maanden
en even kijken hoe het verder met mij zal gaan.
De laatste dagen voor ons vertrek brengen we door met
familie en vrienden. Iedereen nog even zien en gedag zeggen.
Tijdens de mooie wandelingen over het strand en in de duinen
wordt alles nog eens door gesproken over de route, planningen, en al het andere
waar je normaal ook over verteld.
De grootste zorg die bij ons speelt zijn toch wel onze
jongens en dan slaan toch ook de onzekerheden toe. Doen we hier ook wel goed
aan.
Maar als we bij de boot een vrouw spreken van een andere
boot die ons vertelt dat ze al vijf jaar een strijd levert tegen kanker is het
ons toch wel weer duidelijk wat wij in onze gedachte hadden.
We vertelde haar ook wat onze plannen zijn, waarop ze
resoluut reageerde “DOEN”.
Dat houden we dan maar in onze gedachten.
Onze jongens zijn dan ook heel zelfstandig en hebben
inmiddels een eigen leven.
Maar gelukkig komen ze regelmatig op vakantie.
‘s Morgens worden we wakker en de zon staat hier hoog aan de
hemel, het wordt weer een fantastische dag .
Gezellig een ontbijt en even luisteren naar de vogels die in
de bomen een heel gezang laten horen.
We proberen ook in deze dagen wat te sporten om zo ook wel
fit te blijven.
Er wordt dan ook druk gestoeid met gewichten in de warme
zon.
We liggen nog een paar dagen in de haven van Middelburg.
Nog de laatste boodschappen doen, gasflessen en diesel
halen.
We zijn dan voornemens om aan het eind van de week te gaan
vertrekken richting Cherbourg, gelijk een paar nachten door varen.
Kunnen we weer wennen aan het ritme van de zee en onze
wachten draaien ’s nachts.
We zijn voornemens om regelmatig een opdate van onze reis te
schrijven zodat jullie ook onze reis mee kunnen beleven.
Wat leuk om jullie blog te lezen! En wat een lieve foto van jullie samen. Wel een heftig begin van jullie reis, hopelijk blijft de gezondheid goed. Veel succes! Groetjes Nanette
BeantwoordenVerwijderenHopelijk gaat jullie alles nu goed en ben benieuwd of jullie nog in Nederland zitten? Waarschijnlijk heeft het afscheid nemen van onze haven toch een grotere impact gehad als gedacht���� Maar in goeie gezondheid gaat het jullie helemaal lukken. Mis jullie nu al���� liefs Irene
BeantwoordenVerwijderenJeetje Anja, wat zullen jullie geschrokken zijn! Ben blij dat het 'vals alarm' was en dat jullie toch gewoon zijn vertrokken. Jullie doen namelijk waar anderen alleen maar van dromen. Leuk om jullie - en jullie droom - zo nu en dan van een afstand te kunnen volgen!
BeantwoordenVerwijderenlieve groetjes voor jullie allebei,
Manon
Hallo Ad en Anja,
BeantwoordenVerwijderenLeuk dat ik jullie kan volgen via deze site.
Wel even schrikken dat bericht in het begin van jullie reis!
Ik hoop dat het nu wat beter gaat en wens jullie eeen mooie reis toe en behouden en veilige vaart!
Groeten
Frans
Hoi Ad en Anja, dit is de 3e poging om een reactie op jullie site te zetten. Iets doe ik blijkbaar niet goed. Hopelijk is 3x scheepsrecht. Leuk om jullie zo te volgen. Pa en oma Ad volgen jullie ook. Tante Ans komt morgenavonden met Lorraine en Grace hiernaar toe. Was nog kantje boord voor tante Ans want ze heeft een poos in het ziekenhuis gelegen. Amper een week voor de reis heeft ze toch groen licht gekregen om te vliegen.
BeantwoordenVerwijderenJullie goede reis, pas goed op jezelf en geniet met volle teugen.
Liefs Conny